Mysterieus België

Van A tot Z: Sagen, mythen, legenden, sterke verhalen, geheimzinnige geschiedenissen, historische mysteries, feiten en fictie van Aalst tot Zwevezele, van Arlon tot Wéris! Wij organiseren voor u een stadsspel, GPS-spel, stadswandeling, detectivespel, fotozoektocht in Mysterieus België met 1 spelleider, met diverse performers, of in een doe-het-zelf pakket, in het Nederlands, Frans of Engels! Vraag hier vrijblijvend een offerte aan!

22.12.08

Fool's Gold


Dit is Sleutel 10 van de Schatkamer... en de Schattenjacht start hier!

Op mijn aandringen bracht Carmencita mij in contact met de meer-dan-stokoude gids Barney Barnard, wiens naam ik meer dan eens in de krantenarchieven had ontmoet. Niet verwonderlijk, want ouwe Barney had tijdens zijn lange leven meer dan dertig zoektochten geleid en welgeteld zevenentwintig lijken gevonden in de Bergen van het Bijgeloof.
Toen de gids Carmencita in zijn houten huisje in Florence, een dorpje in de buurt van Phoenix, zag opdagen, begroette hij haar heel hartelijk. Die twee kenden elkaar al een hele tijd, zoveel was duidelijk.
'Deze meneer wil jouw verhaal over de Mijn van de Hollander horen,' stelde Carmencita me voor. En op zijn stoffig terrasje, terwijl het koeler werd en de zon langzaam en bloedrood onderging, vertelde ouwe Barney honderduit. Ik dronk een fris biertje, keek naar de langer wordende schaduwen en vroeg me af of het mysterie van de Mijn van de Hollander ooit opgelost zou worden.
'Tuurlijk,' bromde Barney. 'Tuurlijk. Wat is er precies aan de hand? Mensen die te dicht in de buurt van de mijn komen, worden neergeschoten! Right?'
'Right!' zei ik.
'De vraag is: door wie? Als ze worden vermoord, omdàt ze te dicht in de buurt van de mijn gekomen zijn, dan zijn de daders mensen die weten waar de mijn zich bevindt. Kerels die, met andere woorden, de mijn proberen te beschermen tegen pottenkijkers. Net als Old Snowbeard destijds. Right?'
'Right!' zei ik.
'We weten dat mensen die de bergen in trekken om er van de natuur te genieten en de bloemetjes en de bijtjes gade te slaan, meestal ongemoeid worden gelaten. Maar zij die op zoek zijn naar goud...' Barney kromde zijn vinger rond de denkbeeldige trekker van een Smith & Wesson en liet de lucht fluitend ontsnappen tussen de twee voortanden die hem nog restten. 'Pffwiiééét!'
'Right!' zei ik.
'Nu moet je weten dat de Apachen lange tijd de enige bewoners waren van de Superstition Mountains... De Indianen die daar voor hen woonden, hebben ze er op de punt van hun pijlen uit gejaagd... Best mogelijk dat ze, toen ze gingen beseffen welke waarde de blanke man hechtte aan het gele metaal, besloten hebben dat geen enkel bleekgezicht hun goud mocht aanraken...' Hij keek Carmencita strak aan en sprak toen, hees fluisterend, dat woordje uit waarmee hij iedere zin leek te besluiten. 'Right?'
Hij liet het niet klinken alsof hij wilde dat ze zijn stelling zou beamen. Nee, hij liet het klinken alsof zij er net als hij àlles van wist. Alsof ze samen in een soort complot zaten. En Carmencita? Het meisje met het Indiaanse en Mexicaanse bloed in de aderen, het meisje dat luisterde naar de naam Peralta –
een klinkende naam in de geschiedenis van de Mijn van de Hollander – sloeg de ogen neer en reageerde niet.
Barney spuwde een geelachtige fluim in het zand, over de reling van zijn terras. Nadenkend streek hij met een brede, bruinverbrande hand over zijn raspende stoppelbaard. 'De Apachen beweren dat er een vervloeking boven het hoofd hangt van de blanke man die het waagt in hun heilige bergen door te dringen... Hebben hun tovenaars en hun chefs die vervloeking verzonnen, om hun goud te beschermen tegen de blanke man en tegelijk hun eigen volk te beschermen tegen de goudkoorts? Hebben zij dààrom de legende verspreid dat het goud een geschenk was van de Dondergoden? Een geschenk dat de Apachen alleen maar mochten gebruiken in tijden van tegenspoed?' Opnieuw wierp Barney een doordringende blik in de richting van Carmencita. Er hing een haast tastbare spanning in de lucht. In het vuilgrijze hemd van Barney, onder zijn oksels, verschenen grote zweetkringen. 'Vandaag de dag vormt de Mijn van de Hollander nog altijd de schat van de Apachen, mister... En ze gebruiken het goud alleen wanneer de omstandigheden hen daartoe dwingen...'
Carmencita schoof ongemakkelijk heen en weer op haar stoel.
'Ik zal je 'n voorbeeld geven. In de lente van 1942 stierven heel wat van hun runderen aan een onbekende ziekte. De Apachen trokken toen de Bergen van het Bijgeloof in... Om de hulp van de Dondergoden in te roepen, beweerden ze... Maar ze keerden terug met zakken vol goud, waarmee ze in Kansas nieuwe runderen kochten...' Ouwe Barney legde zijn hand op mijn knie en informeerde ernstig: 'Als u geld nodig hebt, wat doet u dan, mister?'
'Dan ga ik naar de bank,' zei ik.
'Right! Dan gaat u naar de bank! En wat doen de Apachen? Zij trekken hun heilige bergen in!'
'Maar de Hollander dan?' wierp ik op.
'Och, de Hollander... Er wordt wel eens gezegd dat hij, toen hij voor het eerst in Phoenix opdook, vergezeld was van een jonge squaw... Een Apache, inderdaad...'
Op dat ogenblik sprong Carmencita op, alsof ze door een adder was gebeten. 'Okay Barney!' zei ze. 'Zo is het wel genoeg geweest! De zon is al onder en morgen keert onze gast terug naar België! Hij heeft een uitputtende dag voor de boeg!'
Tiens, dacht ik, morgen keer ik terug naar België. Bedankt voor de informatie, Carmencita.
Ouwe Barney grijnsde. 'Je hebt gelijk, Carmencita.'
Het klonk ongeveer als: 'Je hebt gelijk, Carmencita... We mogen hem nu ook weer niet té veel vertellen, hé? Hij ziet er wel niet al te snugger uit en als je 't mij vraagt, stelt hij ook niet veel voor met een Smith & Wesson in z'n vuist, maar we moeten toch voorzichtig blijven, hé?'
En toen drukte hij me de hand.
'Don't forget, mister,' fluisterde hij me toe bij het afscheid, en zijn adem rook naar tabak en verschaald bier. 'Don't forget... Gold is where you find it, and you find it…’



Barney maakte zijn zin – een eigen versie van een oud gezegde – niet af. Nochtans is het goud daar te vinden… in die ontbrekende drie woorden, die aan elkaar geschreven worden. Vind je de laatste sleutel, dan vind je het ook het goud van de Lost Dutchman:



20.12.08

Een nieuwe site...


waar je geld kunt verdienen met het publiceren van je teksten, audio, video en slideshows!

Het afgelopen half jaar ben ik vrij intensief bezig geweest met uit te vissen of je ook in het Nederlands een bestaan kunt opbouwen als "online schrijver". Recent heb ik nu een gloednieuwe site ontdekt - Bukisa -, die veruit het makkelijkste is in het gebruik, ook bijdragen in het Nederlands toestaat, heel goed scoort als je je onderwerpen googelt... en daarbij nog eens redelijk betaalt ook! Je kunt zowel tekst als slideshows, audio en video publiceren, en je moet voor de rest alleen over een PayPal account beschikken (voor de betalingen). Een techneut hoef je niet te wezen (zelfs ik kan het!).
Bukisa maakt het je mogelijk niet alleen je "regulier" werk te promoten via het web, maar er nog een aardige cent aan Zelf ben ik alvast gestart met een reeks gewijd aan de Legenden van de Lage Landen: klassieke en moderne sagen, mythen en legenden, raadsels en sterke verhalen uit Vlaanderen en Nederland).

"Goesting" om zelf iets te starten op Bukisa? Neem hier een vliegende start!

16.12.08

Brugge: het Minnewater (en twee andere mysteries)

 

 

 Soms geeft een medium uit hogere sferen je al eens een onvolledige boodschap door. In deze tekst, neergeschreven in automatisch schrift, zit bijvoorbeeld een plein verborgen. Slaag jij erin het terug te vinden?




Minna woonde met haar oude vader in een klein vissershutje langs de Reie. Een leven lang had hij de woeste ateren van de Noordzee bevaren. Hij leefde van de karige vis n de Reie en droomde van een onge kerel die zijn boot weer zou bemannen. Eigenlijk dacht de vader van Minna aan een vent als Horneck, die de zoon was van ee visser - maar Minna was stapelverliefd op de jonge boer Stromberg. 'Een boer is geen geschikte partij voor de dochter van een visser,' zei haar vader. En dus ontmoette Minna haar geliefde in het geheim aan de oevers van de Reie, waar ze wekropen in het riet.
Er brak een oorlog uit. De vissers bleven thuis, maar de boeren trokken ten strijde. Minn's vader zag zijn kans schoon: 'Binnen drie dgen trouw jij met Horneck,' spak hij. Minna huilde twee dagen en nachten en op de derde dag vluchtte ze de duinen in. Van 's ochtends tot 's avonds liep ze door heide en bossen tot ze uitgeput neerviel aan de oever van e Reie, waar ze wegkroop in het riet. Toen Stromberg na een week verloren strijd naar huis terugkeerde, hoorde hij dat zijn meisje spoorloos was verdwenen. Hij ging naar haar o zoek en vond haar op hun geheime pekje. En Minna stierf de nacht in de armen van haar geliefde.
De zon kwam op en Stromberg werp een dam op in de Reie, zodat al het water naar zee afvloeide en de vissers in de modder stroomafwaarts alleen nog vissen vonden die wanhopig hapten naar lucht. In de droge bedding groef Stromberg een graf voor Mina. Hij dekte haar toe met een mantel van waterlelies. Een volle nacht waakte hij bij haar en daarna gaf hij het water weer zijn vrije loop. Al gauw weerspiegelde het graf van zijn dode liefde de hemelsblauwe lucht. Toen rolde Stromberg een zware zwarte steen naar de oever en hakte hij daarin de letters: M-I-N-N-A-W-A-T-E-R



Slaag jij erin het gedicht van Guido Gezelle over Brugge aan te vullen?

't Is wonder hoe de Brugse stad
bijna heel 't Heilig Land bevat:
hier heet een kerk . . . . . . . . .
of . . . . . . . . of Bethlehem,
. . . . . . . . . ligt niet ver van daar,
. . . . . . . ziet men nog voorwaar,
en . . . . met zijn oud convent
was eertijds heel de stad bekend.
Van aan . . . . . . . . hoog bekroond
alwaar de Carmelieter woont
tot op de . . . . waar 't Heilig Bloed
. . . . . . . . . . . . herdenken doet,
brengt Brugge, 't zij van welke kant
gedachten bij van 't Heilig Land.

Er zit een plaats verborgen in dit recept voor het maken van Wassen Poppen des Doods:

Ze zijn tenminste 6 centimeter groot en bestaan uit:
- 2 nagels, afgeknipt van vinger of teen;
- 4 haarlokken;
- 1 kledingstukje van de te treffen persoon;
- 4 hosties, gewijd.


Klik op de titel voor een stadsspel én meer mysteries in De Spoken van Brugge.

Je vindt de Oplossingen van bovenstaande Opdrachten op onze Squidoo Ludieke 'KWIS 'T HET Quiz Pagina.

Drie Lange Wapper Raadsels


Als een slachtoffer van Lange Wapper erin slaagde het raadsel op te lossen, liet hij hem of haar met rust!

EERSTE LANGE WAPPER RAADSEL

Een jager zonder horen
Die ging jagen met tien honden.
Kon je ooit eens horen,
Dat ze niet blaffen konden?

Zij droegen op hun kop
Elk een platte horen,
Niet door de kunst gemaakt,
Ze zijn ermee geboren.

Al wat de jager ving,
Dat heeft hij dood geslagen.
En wat hij niet 'n ving,
Dat heeft hij mee gedragen.

TWEEDE LANGE WAPPER RAADSEL

Hoop & Vrees zat op de wagen
en zag Tweebeen Vierbeen dragen:
twee koppen en één staart...
Komaan, dat is 't raden waard!

DERDE LANGE WAPPER RAADSEL

Niemand ziet me met het oog of grijpt me met de hand.
Over heel de wereld voer ik een tempeest in mijn baan.
Met mijn kracht die doet ijzen, kan ik eiken slaan.
In de hemelen vertoef ik evenzeer als op het land.

Wie ben ik?

Je vindt hier de
Oplossingen van de Lange Wapper & Andere Raadsels (bij Raadsel # 3).
Met deze en andere opdrachten krijg je te maken in het stadsspel te Antwerpen: "De Dertien Werken van Lange Wapper".



9.12.08

Nieuw stadsspel Antwerpen: De 13 Werken van Lange Wapper




Een dief die vooral tijdens de jaren twintig van de vorige eeuw actief was, liet zich inspireren door de legendarische Antwerpse kwelgeest Lange Wapper. Hij stal van de rijken en gaf aan de armen... en liet een groot deel van zijn nooit teruggevonden buit na "aan wie het verdient". Hij heeft deze "schat" verstopt, ergens in Antwerpen... en wie de raadsels weet te ontraadselen, de codes te kraken en erin slaagt de andere opdrachten - ook van ludieke aard - uit te voeren, zal de schat vinden.

DE 13 WERKEN VAN LANGE WAPPER is een teambuilding stadsspel dat gespeeld wordt in Antwerpen en de vorm heeft van een schattenjacht. Verschillende teams dienen allerlei uiteenlopende opdrachten tot een goed einde te brengen. Het wordt een race tegen de tijd, want welk team slaagt er als eerste in De Schat van Lange Wapper terug te vinden?

U kunt het stadsspel helemaal zelf organiseren met een handig "doe-het-zelf pakket"... of u kunt samen met ons en met een professionele spelleider op schattenjacht trekken van het Centraal Station in Antwerpen, tot de Grote Markt...


Willem Wappers (1881-1929) was een gerespecteerd Antwerps archeoloog en heemkundige, gespecialiseerd in 'leven en werk' van de legendarische kwelgeest aan wie hij zijn naam te danken had.

Tot diep in de negentiende eeuw durfden vele Sinjoren de naam 'Lange Wapper' niet uitspreken of neerschrijven, uit angst de kwelgeest onmiddellijk te zien verschijnen om er het volgende slachtoffer van te worden. De uitverkoren plek van Lange Wapper was de Wappersbrug over de Herentalse vaart, die ondertussen allebei al lang verdwenen zijn. De vaart werd immers overwelfd en ingeschakeld in het riolenstelsel van de stad. In de vijftiende en zestiende eeuw bracht ze het zuiver water van het Schijn naar de stad, via de Rubensstraat en de Wappersstraat naar de Kammenstraat, waar het moest dienen voor de Antwerpse brouwerijen. Om het water gemakkelijk uit de vaart te kunnen ophalen, hadden de brouwers bij de Wappersbrug een soort hefboom gezet met een dwarsbalk die heen en weer kon wiegen. Het was met deze 'wapper' dat men de volle watertonnen naar boven tilde. Op een kwade dag werd de wapper gesloopt en sindsdien begon de kwelgeest Lange Wapper de stad onveilig te maken.

Op dat ogenblik waren er nog een boel kwelgeesten of waterduivels actief in Antwerpen. Ze huisden in de Lindebosjes bij het Vleminckxveld, achter de Kammenstraat. Dit duivelsgebroed maakte het zo bont dat het kapittel van de Onze Lieve Vrouwekerk zich verplicht zag in processie naar de Lindebosjes te trekken om de kwade geesten te bezweren. Jammer genoeg vergat men daarbij de naam van Lange Wapper te noemen, zodat hij gedurende de volgende eeuwen ongestoord zijn schelmenstreken kon blijven uithalen.

Gewoonlijk was het zo dat Lange Wapper bij valavond uit een of andere rui kwam gekropen, om zich dan in de gedaante van een kind, een grijsaard of een dier in de stad te wagen. Van de Wappersbrug slenterde hij door de nauwe en slechtverlichte steegjes langs de Meir, het Sint Andrieskwartier, het Groen Kerkhof (zoals de Groenplaats vroeger werd genoemd), de Suikerrui of het Vleeshuis. Wanneer hij 's avonds bij storm en regenweer geen levende ziel op straat vond, dan drong hij een kroeg of zelfs een woonkamer binnen. Al moet het gezegd worden dat Lange Wapper het bij voorkeur gemunt had op dieven, rabauwen en dronkelappen - gespuis, kortom. Toch zou ook de grote Vlaamse schrijver Hendrik Conscience kennis gemaakt hebben met de kwelduivel.

Toen brak de Eerste Wereldoorlog uit en een van de ontelbaar vele slachtoffers was Lange Wapper. Willem Wappers citeert een theorie die stelt dat de brave Antwerpenaren door de verschrikkingen van de Grote Oorlog hun geloof in de kwelgeest verloren. Mythische wezens als Lange Wapper leven nu eenmaal van het geloof in hun bestaan; verliezen de mensen dat geloof, dan verliezen zij ook het 'leven' zoals wij dat kennen, en worden zij in een soort winterslaap gedompeld.

Maar misschien kan er ook iets anders aan de hand geweest zijn. Op zeker ogenblik hadden de Antwerpenaren immers ontdekt dat Lange Wapper een trawant van de Duivel was en bevelen van Lucifer in eigen persoon ontving. Er bestond bijgevolg maar één middel om met de kwelduivel af te rekenen: zich onder de bescherming stellen van een heiligenbeeld, liefst dat van Onze Lieve Vrouw. Aan de Wapperbrug plaatste men het beeld van de Heilige Jozef, op de Suikerrui dat van de Heilige Joannes Nepomucenus, en toen die naar behoren bleken te werken, verschenen er op alle straathoeken van Antwerpen Mariabeelden.

Willem Wappers stelde zich in vele lijvige studies telkens weer de vraag hoe het mogelijk was, dat de legendarische figuur van Lange Wapper van de zestiende tot ver in de negentiende eeuw een waar terreurbewind kon vestigen in Antwerpen. Hij formuleerde ook zelf een aantal antwoorden.

Zo wees Willem Wappers erop dat het grondgebied van de stad toen veel kleiner was. Stenen muren met aarden wallen en daarachter een diep water (vest) liepen van de Schelde langs de Brouwersvliet, de Leeuwenrui, de Ankerrui, de Paardenmarkt, de Italiëlei, de Kronenburgstraat en de Scheldestraat naar de Schelde. Door een zevental poorten kon men in de stad komen. Ook langs de Schelde zelf was er een muur gebouwd, waarin poorten waren uitgespaard die toegang verleenden tot de smalle kanalen, ruien en vlieten waar kleine boten hun koopwaar kwamen laden en lossen. Zelfs de Meir, die toen veel kleiner was, had haar open rui (met stinkend water). De Grote Markt zag er eveneens heel anders uit: tot in 1561, toen met de bouw van het huidige stadhuis werd gestart, stond er een klein bouwvallig gothisch stadhuis en waren de huizen opgetrokken in hout. Van het Steen waren alleen de gevel met de erker van het oude woonhuis in de Steenstraat zichtbaar, terwijl de huidige ingangspoort die straat overbrugde. Pas in 1882 werden de huisjes van de Steenstraat en de Gevangenisstraat gesloopt en werd het Steen gerestaureerd.

De straatverlichting stelde in de gloriejaren van Lange Wapper niet veel voor. In de belangrijkste straten hing er op de hoek een oliepitje in een lantaarn, en dat was het. 'Elcke poorter, zig na taptoetijdt op strate begevende' moest een brandende lantaarn bij zich dragen, of hij werd als een rabauw beschouwd. Al het onheil waar de gewone mens - die nauwelijks onderwijs had genoten - geen verklaring voor vond, werd toegeschreven aan de duistere machten en krachten van duivels en andere boze geesten. Bij valavond, in het halfduister, namen mensen en voorwerpen andere - vaak lange, want uitgerekte - vormen aan dan ze in de werkelijkheid van een klaarlichte dag hadden. Het hoeft dan ook geen verwondering te wekken dat het bijgeloof welig tierde in de naïeve verbeelding van het volk. Nachtelijke overvallen op eerzame lui, ongevallen met dronkelappen, de schaduwen van in de wind heen en weer bewegende bomen... Lange Wapper was overal.

Tot zijn verbijstering merkte de archeoloog en heemkundige Willem Wappers dat de verschrikkingen van de Grote Oorlog zijn stadsgenoten niet meteen hadden bekeerd tot betere mensen. De Spaanse Griep maakte in 1919 heel wat slachtoffers, vooral onder het arme en ondervoede volk. Zijn rechtvaardigheidsgevoel kwam tegen zoveel onrecht in opstand. Onder de schuilnaam van de legendarische kwelgeest die hij zo lang had bestudeerd en van wie zijn officiële naam toch al een echo was, ging Willem Wappers op pad om - als een moderne Robin Hood - te stelen van de rijken en te geven aan de armen. Gedurende de 'roaring twenties' werd de reeds dood gewaande Lange Wapper opnieuw een begrip in Antwerpen, maar dan uitsluitend als kwelgeest van de rijke burgerij. De beruchte gentleman-gangster, de grootste dief en inbreker die de Scheldestad ooit gekend heeft, bleek onvatbaar te zijn en bleef de politie voor steeds nieuwe raadsels stellen. Omtrent zijn identiteit tastten de gerechtelijke instanties volkomen in het duister.

Nadat Willem Wappers op 17 februari 1929 schielijk was overleden ten gevolge van een hartstilstand, staakte de criminele Lange Wapper eveneens al zijn activiteiten - maar nog steeds was er niemand die een verband legde tussen de sympathieke schelm van de Scheldestad en de weliswaar excentrieke, maar alom gerespecteerde archeoloog en heemkundige. Het testament van Willem Wappers bracht daar verandering in. Het was geheel en al opgesteld in de lijn van zijn toch wat zonderlinge levenswandel en het bevatte 'een addendum', in de vorm van een bruine omslag, die pas op de eerstvolgende eerste april geopend en bekend gemaakt mocht worden.

Toen de 'buitengewone' clausule op 1 april 1929 inderdaad werd nagevolgd en de omslag werd ontsloten, bleek die niet alleen een vrij omvangrijk dossier, maar ook dit tegelijk mysterieuze en schokkende briefje te bevatten:

Ondergetekende Willem Wappers verklaart hierbij dat hij en niemand anders weet waar zich de nog niet onder de armen van Antwerpen verdeelde buit van Lange Wapper bevindt. Deze 'Schat van Lange Wapper' zal te beurt vallen aan hij of zij die ze verdient!

Sinds 1 april 1929 zijn tientallen onderzoekers, schattenjagers, amateur-detectives en speurneuzen, met de elementen uit het dossier in de hand, op zoek gegaan naar het door Lange Wapper bij elkaar gestolen Fortuin van Antwerpen - maar blijkbaar heeft tot dusver niemand de schat verdiend. Vandaar dat wij nu voor het eerst een grootscheepse en georganiseerde poging ondernemen om de Schat van Lange Wapper alsnog op te sporen, door de documenten aangetroffen in de nalatenschap van Willem Wappers ook voor het eerst ter beschikking te stellen van een zo breed mogelijk publiek.

Dat het Fortuin u eindelijke moge toelachen!

Patrick Bernauw,
Executeur Testamentair





Geïnteresseerd? Vraag hier vrijblijvend een offerte aan!


8.12.08

De Buit van de Bokkenrijders

Stadsspel/Schattenjacht in Limburg (Maaseik, Tongeren, Hasselt,...)

Op basis van cryptische aanwijzingen en een schatkaart, is de professionele schattenjager Hilaire de Saint-Médard er tijdens de jaren twintig van de vorige eeuw in geslaagd de legendarische schat van de achttiende eeuwse Limburgse roversbende De Bokkenrijders op het spoor te komen. Deze "Indiana Jones" van eigen bodem is er evenwel niet meer in geslaagd "De Buit van de Bokkenrijders" ook te bergen, omdat hij plotseling overleed. Sommigen beweren zelfs dat Hilaire de Saint-Médard vermoord werd...

Hoe dan ook, na driekwart eeuw vruchteloos speurwerk, stellen zijn erfgenamen de informatie die Hilaire de Saint-Médard verzameld heeft, eindelijk ter beschikking van het grote publiek. Met andere woorden: van u dus. Misschien slaagt uw team er wel in de legendarische en fabuleuze Schat van de Bokkenrijders te vinden, waarna uiteraard een percentage aan de erfgenamen dient afgestaan te worden!

Deze ludieke schattenjacht kan in de vorm van een stadsspel in elke stad in Belgisch of Nederlands Limburg georganiseerd worden, met een voorkeur voor Maaseik, Tongeren, Hasselt, Maastricht of Valkenburg. Ergens in de Limburgse stad van uw keuze Tongeren ligt de Schat van de Bokkenrijders verborgen, op een plek die alleen kan gevonden worden door wie erin slaagt de raadsels te ontraadselen, de codes te kraken en diverse opdrachten - ook van ludieke aard - tot een goed einde te brengen. Het wordt een race tegen de tijd... Welk team slaagt als eerste in de opdracht?

5.12.08

Raadselachtig Vlaanderen # 2

Wij zoeken een Vlaamse stad, en in die Vlaamse stad de naam van een gebouw:

Heren bedrogen, muren doorzogen,
Wiens dochter ik was, diens moeder werd ik.

De oplossing vind je met een klik op de titel.

3.12.08

Mystery Babe Quiz! - Klik hier voor meer Kwissen en Raadsels!


1. Onze Mystery Babe maakt het je gemakkelijk om alle belangrijke musea en culturele attracties van de stad te bezoeken. Je kunt dan ook echt wel iets serieus over haar zeggen, dit bijvoorbeeld.

2. Er wordt nogal wat over haar geroddeld in de gespecialiseerde pers en in andere vakbladen.

3. Ene C. Jordan nam een foto van haar boot en publiceerde die in dit artikel: More High Jinks on the High Seas (het is de tweede van boven).

4. Geniet van haar klassieke keuken of van een cocktail in haar bar naar Engels model.

5. Ze heeft overal draadloos internet.

6. Je vindt haar in de schaduw van de Eiffeltoren.

7. Als je 't nu nog niet weet, vind je hier het antwoord.

1.12.08

FotoZoektocht of Schattenjacht...




in Antwerpen of Brussel... of de stad van uw keuze!

Brussel: De Steen der Wijzen / La Pierre des Sages

In Aalst gaan wij op zoek naar De Schat van Jan De Lichte, in Maaseik of een andere stad in Limburg naar het Goud van de Bokkenrijders, in Brugge naar het Heilig Bloed, in Gent naar de Rechtvaardige Rechters, in Orval naar het Fortuin van de Bourbons. In Leuven gaan we op stap met kwelgeest Quasiloco, in Mons met de Engelen van Mons, in Mechelen volgen we het spoor van Opsinjoor... En zo passen we ook voor de stad van uw keuze het verhaal en het concept aan!

PRAKTISCH: Het spel wordt telkens gebracht met 1 spelleider, duurt ca. 3 uur, en speelt zich telkens af in het centrum van de stad in kwestie. Het spel kan ook door zeer grote groepen (bv. 200 deelnemers) gespeeld worden, die dan bijvoorbeeld vertrekken in het Centraal Station van Antwerpen of Brussel en eindigen op de Grote Markt.

CATERING: Eventueel wordt in het spel catering geïntegreerd in één of meer cafés, of organiseren wij een lunch bij de start of een diner bij het einde van het spel.

KOSTPRIJS VOOR MINDER DAN 30 DEELNEMERS:

* Aalst, Antwerpen, Brussel, Brugge, Gent, Leuven, Mechelen, Mons: vanaf 500 euro

* Maaseik, Houffalize, Luxemburg, Oostende, Orval : vanaf 750 euro

* Een stad van uw keuze in België: vanaf 1000 euro
Alle info: http://www.stadsspel.be/
Met doe-het-zelf pakket: www.stadsspel.org


Antwerpen: De 13 Werken van Lange Wapper

VERHAAL: Een dief die vooral tijdens de jaren twintig van de vorige eeuw actief was, liet zich inspireren door de legendarische Antwerpse kwelgeest Lange Wapper. Hij stal van de rijken en gaf aan de armen... en liet een groot deel van zijn nooit teruggevonden buit na "aan wie het verdient". Hij heeft deze "schat" verstopt, ergens in Antwerpen... en wie de raadsels weet te ontraadselen, de codes te kraken en erin slaagt de andere opdrachten - ook van ludieke aard - uit te voeren, zal de schat vinden.

CONCEPT: Schattenjacht / Fotozoektocht. Verschillende teams dienen allerlei uiteenlopende opdrachten tot een goed einde te brengen. Het wordt een race tegen de tijd, want welk team slaagt er als eerste in De Schat van Lange Wapper terug te vinden?